weekend half over, voet blauw van de punks die erop sprongen

Mr and Mrs Andrews, Thomas Gainsborough 1750

'Pascal?' zei la Maga. 'Wat voor Egyptische opmerking?'

Gregorovius zuchtte. Iedereen zuchtte altijd als zij iets vroeg. Horacio en vooral Étienne, want Étienne zuchtte niet alleen, hij snoof nog bovendien, hij snoof minachtend en zei dat ze een stommeling was. Het is zo paars om onwetend te zijn, dacht la Maga opstandig. Steeds als iemand zich ergerde aan een van haar vragen, werd zij even omhuld door een paarse gewaarwording, paarse massa. Dan moest ze een keer diep ademhalen en dan loste het paars op, dan zweefde het weg, net als de vissen, en verbrokkelde in een groot aantal paarse ruiten, vliegers boven het braakland van Pocitos, zomer op het strand, paarse vlekken tegen de zon en de zon heette Ra en was Egyptisch, net als Pascal.

Het is zo paars om onwetend te zijn. Geniaal.

all you hoes, be crying for these bitches, all you niggas, be crying for these hoes

machinima

ΩΩΩΩ
Rick Genest aka Rico aka Zombie Boy in de reclame van Mugler. Gerecruteerd door Nicola Formichetti, de nieuwe bij Muglah en ook bekend van Lady Gg.. handige jongen!
Zombie Boy vind ik een hoogst aardig fenomeen. Formichetti heeft het geweldig uitgezocht: de man die zijn eigen binnenkant over de buitenkant draagt, het gezicht maken van een modelabel. De fotografie is heerlijk. De heer Zombie Boy, een fantasiefiguur met een beetje een campy achtergrondje (circusartiest) wordt effe geupgrade tot pure high fashion not to be messed with. Dit is royal material. Het is onmiskenbaar sexy, desirable.

Naast deze meneer lijkt Gaga een poppetje, die met make-up probeert zijn ding na te doen omdat ze telkens opnieuw een nieuw trucje moet verzinnen om de aandacht vast te houden. Genest heeft een kostuum gekozen dat nooit uit kan, en wat op zo'n prominente manier aanwezig is, dat het hem definieert. Hij ís een halfslachtig wezen dat zich ergens tussen twee zijnsvormen bevindt. Die fantasie komt uit in de zwart-wit fotografie in de Mugler campagne. Daarom zijn die foto's ook zo goed. Laat me geloven, alsjeblieft, dat Zombie Boy geen echt mens is. Ik wil niet weten dat hij hamburgers eet, dat hij elke dag poept. Ik wil hem niet sociaal zien doen met Nicola Formichetti, ik wil dat hij die nicht rauw opeet. Ik wil hem zeker niet zien vriendelijk zien glimlachen met een baseball cap op. Hij is, in de fantasie van de Mugler campagne, een in-en-uit-gekeerd mens, een mechanisch lichaam. Zo is hij mooi.

First photo: stylerow.com second photo: NicolaFormichetti.blogspot.com

my glasses are clear but the view is foggy

Françoise Gamma

Vanochtend werd ik wakker door geschreeuw van de bovenbuurvrouw. Het was raar wakker worden. Slaande deuren enzo. Ik twijfelde of ik niet naar boven zou gaan om te kijken wat er aan de hand was. Zij wonen met ik weet niet hoeveel kinderen op de bovenste en de politie is wel eens langs geweest. Ze zijn erg aardig altijd. Of het alarmnummer bellen. Alleen ik had best wel een kater. Toen ik hier met m'n gedachten was hield het op.

Ik ben gaan hardlopen in het park. Hardlopen met een kater doet pijn. Zaterdag blijkt de nationale hondenuitlaatdag te zijn. Stomme maltezers overal dus. Lelijke mormels zijn het, ze keffen (lelijk) en ze lopen eigenlijk alleen maar in de weg. Je moet nog oppassen dat je er niet per ongeluk op gaat staan. Maltezers, het mysterie van de evolutie. Veel van die honden zowieso. Ze zien er gek uit en ze zijn echt nergens goed voor. Er was wel een mooie groenendaler en een bull terrier. Mooie beesten, hoewel die bull terrier er redelijk verknipt uit ziet. Hij is desondanks best leuk.

Er was nog een jongen in tegengestelde richting aan het hardlopen. Ik heb hem er mooi uitgelopen, na drie keer aftikken op precies dezelfde plek in het park.
Kater of niet.

Daarna wilde ik gaan uitlopen, dus ik ging over in bijna-loop snelheid en kon daarbij nog net een minuscuul jachthondje ontwijken. Tegelijkertijd kreeg ik een vage zweem van sigarettenrook binnen, in de onwrikbare greep van mijn snelle ademritme. Het was het baasje van het jachthondje. De sigarettenrook werd alleen maar sterker, want ik naderde Mr. Smoke.

Het hielp niks, de rook ging mijn lichaam in en vermengde zich met de zich daar bevindende zweet en alcoholresten en tel daar de verminderde vochttoestand die directe gevolgen van a en b zijn bij op. Drang tot overgeven, en ik zat nog steeds in mijn slow motion loop. Ik naderde de baas van het jachthondje, het hondje was met mij opgerend. De baas draaide zich langzaam om. Hij had een gezicht dat eruit zag alsof de verf ervan af aan het lopen was. Hij droeg een zonnebril. En een groen regenjack en oude mannen-corduroy. Langzaam nam hij een diepe trek van zijn sigaret. Toen ik langsliep.

PS: voor wie dit leest: Ga naar Filtering Failure (zie afb boven) in PlanetArt in Amsterdam !!!

Is in het oude Volkskrantgebouw op de Wibautstraat, nog tot 1 april

Prachtige tentoonstelling met zeer gave glitch werken curated by Rosa Menkman, hoezee!

whitney and dolly and gloria and marilyn

What struck me is that over the course of two, three decades and even so more or less cultural 'zones' the song was copied so exactly: no instruments were necessarily added, no choires or samples were mixed in. Is I Will Always Love You the Johnny B. Goode of the eighties?
Like how Soft Cell transformed 'Tainted Love' from Gloria Jones original on Motown recs to this glitz '80's softcore thing. (And then Marilyn Manson with the self proclaimed "metal thug" video of which i'm quite a fan)

(The final image is a bit of an anticlimax)