 |
| Françoise Gamma |
Vanochtend werd ik wakker door geschreeuw van de bovenbuurvrouw. Het was raar wakker worden. Slaande deuren enzo. Ik twijfelde of ik niet naar boven zou gaan om te kijken wat er aan de hand was. Zij wonen met ik weet niet hoeveel kinderen op de bovenste en de politie is wel eens langs geweest. Ze zijn erg aardig altijd. Of het alarmnummer bellen. Alleen ik had best wel een kater. Toen ik hier met m'n gedachten was hield het op.
Ik ben gaan hardlopen in het park. Hardlopen met een kater doet pijn. Zaterdag blijkt de nationale hondenuitlaatdag te zijn. Stomme maltezers overal dus. Lelijke mormels zijn het, ze keffen (lelijk) en ze lopen eigenlijk alleen maar in de weg. Je moet nog oppassen dat je er niet per ongeluk op gaat staan. Maltezers, het mysterie van de evolutie. Veel van die honden zowieso. Ze zien er gek uit en ze zijn echt nergens goed voor. Er was wel een mooie groenendaler en een bull terrier. Mooie beesten, hoewel die bull terrier er redelijk verknipt uit ziet. Hij is desondanks best leuk.
Er was nog een jongen in tegengestelde richting aan het hardlopen. Ik heb hem er mooi uitgelopen, na drie keer aftikken op precies dezelfde plek in het park.
Kater of niet.
Daarna wilde ik gaan uitlopen, dus ik ging over in bijna-loop snelheid en kon daarbij nog net een minuscuul jachthondje ontwijken. Tegelijkertijd kreeg ik een vage zweem van sigarettenrook binnen, in de onwrikbare greep van mijn snelle ademritme. Het was het baasje van het jachthondje. De sigarettenrook werd alleen maar sterker, want ik naderde Mr. Smoke.
Het hielp niks, de rook ging mijn lichaam in en vermengde zich met de zich daar bevindende zweet en alcoholresten en tel daar de verminderde vochttoestand die directe gevolgen van a en b zijn bij op. Drang tot overgeven, en ik zat nog steeds in mijn slow motion loop. Ik naderde de baas van het jachthondje, het hondje was met mij opgerend. De baas draaide zich langzaam om. Hij had een gezicht dat eruit zag alsof de verf ervan af aan het lopen was. Hij droeg een zonnebril. En een groen regenjack en oude mannen-corduroy. Langzaam nam hij een diepe trek van zijn sigaret. Toen ik langsliep.
Ik ben gaan hardlopen in het park. Hardlopen met een kater doet pijn. Zaterdag blijkt de nationale hondenuitlaatdag te zijn. Stomme maltezers overal dus. Lelijke mormels zijn het, ze keffen (lelijk) en ze lopen eigenlijk alleen maar in de weg. Je moet nog oppassen dat je er niet per ongeluk op gaat staan. Maltezers, het mysterie van de evolutie. Veel van die honden zowieso. Ze zien er gek uit en ze zijn echt nergens goed voor. Er was wel een mooie groenendaler en een bull terrier. Mooie beesten, hoewel die bull terrier er redelijk verknipt uit ziet. Hij is desondanks best leuk.
Er was nog een jongen in tegengestelde richting aan het hardlopen. Ik heb hem er mooi uitgelopen, na drie keer aftikken op precies dezelfde plek in het park.
Kater of niet.
Daarna wilde ik gaan uitlopen, dus ik ging over in bijna-loop snelheid en kon daarbij nog net een minuscuul jachthondje ontwijken. Tegelijkertijd kreeg ik een vage zweem van sigarettenrook binnen, in de onwrikbare greep van mijn snelle ademritme. Het was het baasje van het jachthondje. De sigarettenrook werd alleen maar sterker, want ik naderde Mr. Smoke.
Het hielp niks, de rook ging mijn lichaam in en vermengde zich met de zich daar bevindende zweet en alcoholresten en tel daar de verminderde vochttoestand die directe gevolgen van a en b zijn bij op. Drang tot overgeven, en ik zat nog steeds in mijn slow motion loop. Ik naderde de baas van het jachthondje, het hondje was met mij opgerend. De baas draaide zich langzaam om. Hij had een gezicht dat eruit zag alsof de verf ervan af aan het lopen was. Hij droeg een zonnebril. En een groen regenjack en oude mannen-corduroy. Langzaam nam hij een diepe trek van zijn sigaret. Toen ik langsliep.
PS: voor wie dit leest: Ga naar Filtering Failure (zie afb boven) in PlanetArt in Amsterdam !!!
Is in het oude Volkskrantgebouw op de Wibautstraat, nog tot 1 april
Prachtige tentoonstelling met zeer gave glitch werken curated by Rosa Menkman, hoezee!
