Max Goldt

Max Goldt wrote a column in German magazine Titanic for I don't know how long, that doesn't matter very much, but at least in the years 1990 - 1992. Pretty hot stuff if you were in & around Berlin at the time, one would guess. But the way he writes about his environment, the Berliners and the situation in general is pretty "annoyed, life is hypocrite, people are shit, or at least WEIRD". While reading I found myself making sounds like "Ha!" and "hm! hm!" (= amused agreement) plus he mentions the Cocteau Twins album Heaven or Las Vegas ! (The circle is complete: yours truly made a mention of the same album/song in a doubtful post on the designblog 3 years ago). Berlin in the beginning of the nineties, exquisite cultural sarcasm, and the Cocteau Twins. Read Max Goldt if you're in for a treat!

I got to know about Max Goldt through the magazine nY, that published two columns by him in Dutch translation -dank God- in their november issue last year.

Further reading: Max Goldt, Texte aus den in die vergriffenheit entlassenen Büchern 'Quitten' und 'Kugeln' 2005, 2009, Rowohlt Verlag GmbH, Reinbek bei Hamburg or just jump to AMAZONE

 Here are some more pictures from the republished columns, they are all really good. I couldn't help myself quoting from them a bit (in Dutch)

One of the pictures illustrating the column "Immerzu Bratwurstereignisse, doch Kati zieht Flunsch" (which translates into something like: All the time Bratwurstevents, but Kati pulls her lip)

The column tells about the festivities at the re-union of Germany. He notes the number of people drinking from cans and expresses his repulsion: "Op 3 oktober was er alweer zo'n feest, en ditmaal kwamen ze met honderdduizenden tegelijk op straat. Hooguit matig blij keek de massa terwijl ze langs de obligate braadworsttenten en amusementsorkestjes schuifelde. De inwoners van berlijn vierden de Duitse hereniging als de opening van een levensmiddelendiscounter. Ik had niet verwacht dat de mensen voor Ernst Reuterbustes zouden neerknielen om melodieën van Beethoven te neuriën, maar ook niet dat de aangelegendheid zo onfeestelijk, bijna onappetijtelijk zou verlopen."

 

"Ik schat dat ik in de laatste vijf jaar niet één blikje meer heb gekocht, en toch ben ik niet van dorst omgekomen. Misschien ben ik een anatomisch wonder, maar zelfs de obligate herenigingswandeltocht van Alexanderplatz naar de Siegessäule heb ik volledig abstinent doorstaan en ben daarbij niet in de problemen geraakt. Tijdens de wandeling maakte ik foto's van de bergen afval. Achter zo'n berg stond een braadworstetende man die me vroeg: waarom fotografeert u mij? Ik zei: ik maak helemaal geen foto van u, maar van de afvalberg. De man antwoordde: jaja, dat kunnen jullie - met dit 'jullie' lijfde hij me waarschijnlijk in bij een of ander volgens hem duistere en on-Duitse objectieven nastrevende groep sektariërs, want ik was helemaal alleen - jaja, dat kunnen jullie, antwoordde de man dus, alles door de bagger halen, zelfs de Duitse eenheid moeten jullie besmeuren."

The first picture is with the column "Das Diskretionsteufelchen und der Motivationsfisch" (mm like: the little discretionsdevil and the motivationfish) and starts with the description of the "civilian defilé" after the funeral of Marlene Dietrich in Berlin, actress known for her peculiar set of eyebrows. At the end of the text Max Goldt admits he could have used actual images from the funeral, but didn't do so because he thought that was kinda lame. Instead, he asks the reader if it has become corny now, when images relate to the text only in a metaphysical way, at most.